عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۷۵

ما تشنه لب و چشمه حیوان نفس ماست درویش جهانیم و هما در قفس ماست آن زهر پرستی که بود در شکرستان بیگانه ز خاییدن شکر مگس ماست آن کعبه روانیم که در بادیه راز خاموشی جاوید فغان جرس ماست از لذت امید تماشای تو مردن در باغ تمنا ثمر پیش رس ماست مرغان اجابت همه بریان و کبابند در باغ دعایی که نسیمش نفس ماست عرفی کس ما هر که بود حیله فروش است در بی‌کسی آویز که بی‌گفت کس ماست