عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۷۷

زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست تسلیم گشتن و بتپیدن سماع ماست در پیشگاه دیر و حرم، هر کجا، که هست دین شکسته و دل پر خون متاع ماست صد فوج ناز و عشوه به میدان طلب، که ما جنگ ستیزه تو و عجز شجاع ماست چون راحت آیدت به سلام، ای رفیق درد آغوش برگشا که وقت وداع ماست عرفی نوای مرغ تو در هیچ باغ نیست این نغمه خاصه چمن اختراع ماست