عصید

عصید. [ ع ِص ْ ی َ ] (ع ص ) متهم به شر. (منتهی الارب ). ◄ ابنه زده و مأبون، یعنی آنکه علت مشایخ دارد. (از منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء). ◄ (اِخ ) لقب حذیفةبن بدر، یا لقب حصن بن حذیفه . (منتهی الارب ).

عصید. [ ع َ ] (ع ص ) چیز پیچیده شده . معصود. (از اقرب الموارد). و رجوع به عُصود شود.