عطر فشاندن

عطر فشاندن . [ ع ِ ف َ / ف ِ دَ ] (مص مرکب ) عطر پراکندن . افشاندن بوی خوش . پاشیدن خوشبوی بر چیزی : درودی شهشنه بر آن غار خواند برون رفت و عطری بر آتش فشاند. نظامی (از آنندراج ). عطر بر گلشن فشاندی خاک ریحان دوست گشت ناز بر گلشن دمیدی گل نسیم آزار شد. طالب آملی (از آنندراج ).