عقار
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(عَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- اسباب و اثاث خانه. ۲- مِلک و زمین زراعتی. ج. عقارات.
(عُ) [ ع. ] (اِ.) ۱- اثاث خانه. ۲- مال برگزیده. ۳- می، شراب.
(عَ قّ) [ ع. ] (اِ.) ۱- درخت. ۲- گیاهی که برای مداوا به کار رود. ۳- ماده دارویی که به منظور معالجه مرضی تجویز گردد، دوا (مطلقاً)؛ ج. عقاقیر.