علوی بغدادی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علوی بغدادی . [ع َ ل َ ی ِ ب َ ] (اِخ ) حسن بن محمدبن یحیی بن حسن بن جعفر حسینی . شیعی و مشهور به ابن اخی ابی طاهر، مکنی به ابوعلی . وی نسابة بود و در سال ٣٥٨ هَ . ق . وفات کرد. (از معجم المؤلفین ج ٣ ص ٢٩٢ از المیزان ج ٢ ص ٢٤٢ و تاریخ بغداد ج ٧ ص ٤٢١ و ایضاح المکنون ج ٢ ص ٣١٧ و تنقیح المقال ج ١ ص ٣٠٩ و اعیان الشیعة ج ٢٣ ص ٢٥٧ و ٢٦٣).
علوی بغدادی . [ ع َ ل َ ی ِ ب َ ] (اِخ ) جعفربن محمدبن جعفربن حسن بن جعفربن حسن بن حسن بن علی بن ابی طالب، مکنی به ابوعبداﷲ. در سال ٢٢٤ هَ . ق . در سامره متولد شده و در ذی قعده ٔ ٣٠٨ وفات کرد. وی از تاریخ نویسان است و او راست : التاریخ العلوی و الصخرة و البئر. (از معجم المؤلفین ج ٣ ص ١٤٥ از اعیان الشیعة ج ١٦ ص ١٢٥ و ١٢٧ و ایضاح المکنون ج ٢ ص ٢٧٩).