علو
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(عِ یا عَ یا عُ) [ ع. ] (اِ.) ۱- بلندترین و بهترین چیز. ۲- جای بلند، بالا.
(عُ لُ وّ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) بالا رفتن. ۲- بلند قدر شدن، مرتبه یافتن. ۳- (اِمص.) بزرگی، بلندی قدر.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(عِ یا عَ یا عُ) [ ع. ] (اِ.) ۱- بلندترین و بهترین چیز. ۲- جای بلند، بالا.
(عُ لُ وّ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) بالا رفتن. ۲- بلند قدر شدن، مرتبه یافتن. ۳- (اِمص.) بزرگی، بلندی قدر.