علی سلیمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی سلیمی . [ ع َ ی ِ س َ ] (اِخ ) ابن محمدبن علی بن سلیم دمشقی صالحی شافعی . مشهوربه سلیمی و ملقب به علاءالدین و مکنی به ابوالحسن . فقیه و مفسر و نحوی متولد در سال ١١١٣ هَ . ق . وی در دوم جمادی الاولی سال ١٢٠٠ در دمشق درگذشت . او راست : ١- تکملة شرح تفسیر البیضاوی عمر رومی، از سوره ٔ اسراء تا آخر قرآن . ٢- الزبدة المطریة علی منظومة الآجرومیة، در نحو. ٣- شرح غایة الاختصار ابن قاسم . (از معجم المؤلفین از عقوداللاَّلی فی الاسانید العوالی ص ٣٠ و سجل مخطوطات الظاهریة و سلک الدرر مرادی ج ٣ ص ٢١٩و هدیة العارفین بغدادی ج ١ ص ٧٧١ و ایضاح المکنون بغدادی ج ١ ص ١٣٩ و فهرس الفهارس کتانی ج ٢ ص ٣٤٢).