علی شمیم

علی شمیم . [ ع َ ی ِ ش َ ] (اِخ ) ابن حسن بن عنتربن ثابت حلی . مشهور به شمیم و ملقب به مهذب الدین و مکنی به ابوالحسن . وی ادیب و نحوی و لغوی وشاعر بود. در سال ٥١١ هَ . ق . متولد شد و از بغداد به دیاربکر و شام رفت و سپس در موصل مسکن گزید و در آنجا در سال ٦٠١ هَ . ق . درگذشت . او راست : ١- أنیس الجلیس فی التجنیس . ٢- الحماسة، که از اشعار اوست . ٣-شرح اللمع ابن جنی، در نحو. ٤- شرح مقامات حریری . ٥- مناقب الحکم و مثالب الامم . (از معجم المؤلفین ج ٧ ص ٦٧). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است : وفیات الاعیان ج ١ ص ٤٣٤. معجم الادباء ج ٢ ص ٢٤٣. بغیةالوعاة سیوطی ص ٣٣٣. شذرات الذهب ابن عماد ج ٥ ص ٤. کشف الظنون ص ١٩٧ و... ایضاح المکنون ج ٢ ص ١٩٤ و... هدیةالعارفین ج ١ ص ٧٠٣. سیرالنبلاء ذهبی ج ١٣ ص ٩٤. ذیل تاریخ بغداد ابن نجار ج ١٠ ص ٢١٠. الوافی صفدی ج ١٢ ص ٣٠.