علی شیحی

علی شیحی . [ ع َ ی ِ ] (اِخ ) ابن محمدبن ابراهیم بن عمربن خلیل شیحی بغدادی . مکنی به ابوالحسن و ملقب به علاءالدین . مفسر و فقیه و محدث و مورخ بود. در سال ٦٧٨ هَ . ق . در بغداد متولدشد و به دمشق رفت و متولی خزانةالکتب (کتابخانه ) درسمیساطیة شد و در سال ٧٤١ هَ . ق . درگذشت . او راست :١- الروض و الحدائق فی تهذیب سیرة خیرالخلائق محمد المصطفی سید اهل الصدق و الوفا. ٢- شرح عمدةالاحکام حافظ عبدالغنی، که آن را «عمدة الافهام فی شرح الاحکام » نامیده است . ٣- لباب التأویل فی معانی التنزیل، در تفسیر. ٤- مقبول المنقول، در ده مجلد، که آن جمع بین مسند شافعی و احمد و ستة و موطاء و دارقطنی است . شیحی منسوب است به «شیحة» از اعمال حلب . (از معجم المؤلفین ج ٧ ص ١٧٧). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است : فهرس االمؤلفین بالظاهریة. الدررالکامنه ٔ ابن حجر ج ٣ ص ٩٧. تاریخ علماء بغداد ابن رافع سلمی ص ١٥١. شذرات الذهب ابن عماد ج ٦ ص ١٣١. ایضاح المکنون بغدادی ج ١ ص ٥٩١. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ١٥٤٠. فهرست الخدیویة ج ١ ص ١٩٤. هدیةالعارفین بغدادی ج ١ ص ٧١٨. برنامج المکتبة العبدلیة ج ١ ص ١٠٣.