علی عطار

علی عطار. [ ع َ ی ِ ع َطْطا ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن داودبن سلمان بن سلیمان عطار دمشقی شافعی . در المختصر نووی لقب او علاءالدین و کنیه اش ابوالحسن ذکر شده است . وی فقیه و محدث و متکلم بود که در عید فطر سال ٦٥٤ هَ . ق . متولد شد. پدر او عطار و جدش طبیب بود. او حدیث را از محیی الدین نووی گرفته است، و مدت سی سال مشیخه ٔ مدرسه ٔ نوریه را عهده دار بود و در سال ٧٠١ مبتلی به فلج گردید و در ذی حجه ٔ سال ٧٢٤ هَ . ق . در دمشق درگذشت . او راست : ١- اصول اهل السنة فی الاعتقاد. ٢- تحفةالطالبین فی ترجمةالامام النووی . ٣- ترتیب فتاوی النووی . ٤- ترجمةالامام النووی . ٥- شرح عمدةالاحکام . ٦- فضل الجهاد. (از معجم المؤلفین از فهرس علم الکلام بالظاهریة و البدایة ج ١٤ ص ١١٧ و شذرات الذهب ج ٦ ص ٦٣ و کشف الظنون ص ٣٦٨) (از الاعلام زرکلی ص ٥٣ از التبیان والدررالکامة).