علی قمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی قمی . [ ع َ ی ِ ق ُ / ق ُم ْ می ] (اِخ ) ابن حیدربن علی منعل قمی . ملقب به نورالدین . متوفی در حدود سال ٩٨٠ هَ . ق . او راست : ١- شرح مبادی الوصول علامة. ٢- نهایة الاَّمال فی ترتیب خلاصةالاقوال ابن مطهر، در علم رجال . (از معجم المؤلفین از هدیة العارفین ج ١ ص ٧٤٩) (از مصنفی علم الرجال آقابزرگ طهرانی ص ٢٧٩).
علی قمی . [ ع َ ی ِ ق ُ / ق ُم ْ می ] (اِخ ) ابن موسی بن یزداد (یا یزید) قمی نیشابوری حنفی . مکنی به ابوالحسن . وی فقیه و اصولی و محدث و جهانگرد و مفسر بود. اصل او از عراق بود و در نیشابور سکونت گزید و عمری طولانی کرد و در سال ٣٠٥ یا ٣٥٠ هَ . ق . درگذشت . او راست : ١- اثبات القیاس والاجتهاد و خبرالواحد. ٢- أحکام القرآن . ٣- شرح الجامع الکبیر شیبانی . ٤- کتاب فی بعض ما خالف فیه الشافعی العراقیین . (از معجم المؤلفین ).
علی قمی . [ ع َ ی ِ ق ُ / ق ُم ْ می ] (اِخ ) شهریاری . رجوع به علی شهریاری شود.