علی لشکری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی لشکری . [ ع َ ی ِ ل َ ک َ ] (اِخ ) ابن موسی لشکری . مکنی به ابوالحسن . ششمین تن از بنی شداد بود که از سال ٤٢٥ تا٤٤١ هَ . ق . بر گنجه حکومت کرد. وی از ممدوحان بزرگ قطران شاعر بود و این شاعر در حدود پانزده شانزده قصیده و قطعه در مدح او دارد و از اشعار وی معلوم میشود که این ابوالحسن لشکری به جنگ گرجیان و ارمنیان پرداخته و در جنگی آنان را سخت شکست داده، و شکست فضلون و مملان دو حاکم پیش از خود را جبران کرده است . اورا چهار فرزند به نام منوچهر، انوشیروان، گودرز و اردشیر بوده است . (از شهریاران گمنام ص ٢٧٨ و ٣٢٨).