علی محلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی محلی . [ ع َ ی ِ م َ ح َل ْ لی ] (اِخ ) ابن اسماعیل بن ابراهیم بن جباره ٔ کندی محلی سخاوی مالکی . ملقب به شرف الدین و مکنی به ابوالحسن و مشهور به ابن جبارة. رجوع به علی (ابن جبارة...) شود.
علی محلی . [ ع َ ی ِ م َ ح َل ْ لی ] (اِخ ) ابن محمدبن عیسی دمشقی محلی نمراوی شافعی . مشهور به قطبی و ملقب به علاءالدین . رجوع به علی قطبی شود.
علی محلی . [ ع َ ی ِ م َ ح َل ْ لی ] (اِخ ) ابن محمدبن عبداﷲ بهرمسی محلی شافعی . ملقب به نورالدین و مکنی به ابومحمد. شاعر بود و در سال ٧٦٥ هَ . ق . در بهرمس از توابع محلة متولد شد و در سال ٨٤١ هَ . ق . در محلة درگذشت . اوراست : ١- دیوان شعر. ٢- قلائدالنحور لمهور الحور. (از معجم المؤلفین از الضوء اللامع سخاوی ج ٥ ص ٣١٤).