علی میثمی

علی میثمی . [ ع َ ی ِ م َ ث َ ] (اِخ ) ابن اسماعیل بن شعیب بن میثم بن یحیی تمار اسدی کوفی بصری میثمی . مکنی به ابوالحسن . وی از احفاد میثم تمار از خواص امیرالمؤمنین علی علیه السلام بود. و خود وی در زمره ٔ اصحاب امام علی بن موسی الرضا علیه السلام به شمار میرفت . وی از متکلمان امامیه بود و نخستین کسی است که باب علم کلام را مفتوح کرد. اصل او از کوفه بود اما ساکن بصره گردید و او را با ملحدان و نصاری و دیگر ائمه ٔ مذاهب مناظرات بسیاری است که در کتب گوناگون نقل شده است . و از آن جمله مجالس اوست با هشام بن حکم (متوفی در سال ١٧٩ هَ . ق .) در عهد رشید عباسی . او راست : ١- الاستحقاق . ٢- الکامل، که کتابی است در امامت . (از ریحانة الادب ج ٤ ص ١١٣ از هدیةالاحباب ص ٢٥٠ و نامه ٔ دانشوران ج ١ ص ٧٣١) (از معجم المؤلفین از الفهرست ابن الندیم ج ١ ص ١٧٥ و الفهرست طوسی ص ٨٧ و هدیة العارفین ج ١ ص ٦٦٩ و کتاب الرجال نجاشی ص ١٧٦ و منتهی المقال ج ٢ ص ٢٠٧ و تنقیح المقال مامقانی ج ٢ ص ٢٧٠).