علی یزدی

علی یزدی . [ ع َ ی ِ ی َ ] (اِخ ) ابن محمدعلی حسینی میبدی یزدی . وی لغوی و ساکن کرمانشاه بود و درسال ١٣١٣ هَ . ق . درگذشت . او راست : بدیعاللغة فی اللغات المولدة. (از اعیان الشیعه ٔ عاملی ج ٤٢ ص ٢٤).

علی یزدی . [ع َ ی ِ ی َ ] (اِخ ) ابن شیخ حاجی یزدی . ملقب به شرف الدین . ادیب و مورخ و شاعر نیمه ٔ دوم قرن هشتم و نیمه ٔاول قرن نهم هَ . ق . در یزد. وی مرید ملا حسین اخلاطی حروفی بود لذا او را اعتقادی راسخ به خواص حروف بوده است . سال درگذشت او را به اختلاف ٨٣٠، ٨٣٤، ٨٥٠، ٨٥٣ و ٨٥٨ هَ . ق . ذکر کرده اند. او راست : ١- تمرنامه . ٢- حقائق التهلیل . ٣- حلل مطرز در معما و لغز. ٤- دیوان شعر. ٥- شرح قصیده ٔ بردة در مدح نبی (ص ). ٦- ظفرنامه، در تاریخ تیمور. ٧- کتابی در اسطرلاب . ٨- کنه الزاد در علم وفق اعداد. ٩- منتخب حلل . ١٠- مواطن . که غالب آنها در معما باشد. (از الذریعه ٔ ج ٩ ص ٥١٧).

علی یزدی . [ ع َ ی ِ ی َ ] (اِخ ) ابن احمدبن علی بن بندار یزدی حنفی . مکنی به ابوالقاسم . فقیه بود و در سال ٣٨٦ هَ . ق . متولد شد و در ٤٧٤ هَ . ق . درگذشت . او راست : شرح الجامع الصغیر شیبانی، در فروع فقه حنفی . (از معجم المؤلفین از کشف الظنون ص ٥٦٢ و هدیة العارفین ج ١ ص ٦٩٢ و الفوائد البهیة ص ١١٩).