عمادشاهیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمادشاهیان . [ ع ِ ] (اِخ ) سلسله ای از سلاطین هند هستند که از سال ٨٩٠ تا ٩٨٠ هَ . ق . ١٤٨٤ - ١٥٧٢ م . در «بَرار» دکن حکومت کردند و تعداد آنان پنج تن بوده است : ١- عمادالملک فتح اﷲ از ٨٩٠ تا ٩١٠ هَ . ق . ٢- علاءالدین بن فتح اﷲ از ٩١٠ تا حدود ٩٣٦ هَ . ق . ٣- دریابن علاءالدین از حدود ٩٣٦ تا حدود ٩٦٨ هَ . ق . ٤-برهان بن دریا از حدود ٩٦٨ تا ٩٧٦ هَ . ق . ٥- توفان (یا توفال ) ملقب به غاصب از ٩٧٦ تا ٩٨٠ هَ . ق . توفال خان که وزیر دریابن علاءالدین بود در سال ٩٧٦ هَ . ق . برهان بن دریا را زندانی کرد و حکومت را خود به دست گرفت لذا مشهور به غاصب یا مغتصب شده است . و در سال ٩٨٠ هَ . ق . مرتضی نظام شاه بر این مملکت مستولی شد واین سلسله را منقرض کرد. (از طبقات سلاطین اسلام استانلی لین پول ص ٢٩٠) (از معجم الانساب زامباور ص ٤٣٨).