عمارت پذیر

عمارت پذیر. [ ع َ / ع ِ رَ پ َ ] (نف مرکب ) قابل آبادانی و زراعت . (ناظم الاطباء). آبادی پذیر. آبادانی پذیر. که قبول تعمیرو مرمت و ساختمان کند. سزاوار آبادانی : چو آمد بجایی که بود آبگیر بر و بوم آنجا عمارت پذیر. نظامی . چنین گفت با پور دهقان پیر که تفلیس از او شد عمارت پذیر. نظامی . شبان گفت کای خسرو تخت گیر بتاج تو عالم عمارت پذیر. نظامی .