عماریة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عماریة. [ ع َ ری ی َ /ع َم ْ ما ی َ ] (ع اِ) هودجی که در آن نشینند. (از اقرب الموارد). ج، عماریات : فأخرج رأسه من العماریة و علیه مطرف خزّذووجهین . (عیون أخبارالرضا). رجوع به عماری شود.
عماریة. [ ] (اِخ ) نام بطنی است از ذوی منصور، از معقل در مغرب أقصی . ریاست این بطن با فرزندان مظفربن ثابت بن مخلف بن عمران بوده است . (از معجم قبائل العرب عمر رضا کحالة از تاریخ ابن خلدون ج ٦ ص ٦٧).
عماریة. [ ع َم ْ ما ری ی َ] (اِخ ) نام فرقه ای است از فرق فَطحیّة که آن از فرق شیعه است . و عماریة اصحاب عماربن موسی ساباطی میباشند. (از خاندان نوبختی تألیف عباس اقبال ص ٢٦٠).