عمان سامانی | گنجینه الاسرار | بخش ۲۱

در اول، نفس چون زنبور کافر داشتم لیکن در آخر یافتم چون شاه زنبوران مسلمانش دوش گفتم با حریفی با خبر کاندرین مطلب مرا شو؛ راهبر دشمنی حر و بذل جان چه بود؟ اول آن کفر آخر این ایمان چه بود؟ اول آن سان، کافر مطلق شدن سد راه اولیای حق شدن آخر از کفر آمدن یکباره باز جان و سر در راه حق کردن، نیاز گفت اینجا نکته‌ای هست‌ای خبیر زد چو سالک دست بر دامان پیر خواست تا رهرو شود اندر طریق همقدم گردد برحمانی فریق نفس کافر دل، چو یابد آگهی مشتعل گردد ز روی گمرهی آرد از حرص و هوس، خیل و سپاه راهرو را سخت گردد سد راه مانع هرگونه تدبیرش شود رونهد هر سو، عنانگیرش شود تلخ سازد آب شیرینش بکام گام نگذارد که بر دارد زگام گر گریزان گشت، سالک نیست او در مهالک، غیر هالک نیست او ور فشرد از همت او پای ثبات ماند برجا، بر تمنای نجات پیر را از باطن استمداد کرد باطن پیر رهش، امداد کرد آن عنانگیر از وفا، یارش شود همدم و همراه و همکارش شود ز آن سبب گفت آن حکیم شیروان ره شناس قیروان تا قیروان نفس دیدم بد چو زنبوران نخست و آخرش چون شاه زنبوران، درست اولش از کافری رو تافتم آخرش عین مسلمان یافتم این بیانم از سر تمثیل کرد نفس را بر نفس حر، تأویل کرد کاول از هر کافری، کفرش فزود آخر او، از هر مسلمان، بیش بود