عمان سامانی | گنجینه الاسرار | بخش ۲۵

باز دارم؛ راحت و رنجی بهم متحد عنوانی از شادی و غم ناز پرور نوعروسی هست بکر مرمرا در حجله ناموس فکر نوعروسی، نقد جانش، رونما تا نگیرد، کی نماید رو بما! تا کی اندر حجله ماند این عروس دل چو داماد از فراقش در فسوس! زین عروسم، مدعادانی که چیست؟ مدعا را روی میدانی به کیست؟ با عروس قاسم اینجا هست رو مدعایم جمله باشد، ذکر او اندر آن روزی که بود از ماجرا کربلا بر عاشقان؛ ماتمسرا خواند شاه دین، برادرزاده را شمع ایمان؛ قاسم آزاده را وزدگر ره، دختر خود پیش خواند خطبه آن هر دو وحدت کیش خواند آنچه قاسم راز هستی بود نقد مر عروسش را بکابین بست عقد طالب و مطلوب را دمساز کرد زهره را با مشتری انباز کرد هر دو را رسم رضا، تعلیم داد جای؛ اندر حجله تسلیم داد لیک جا نگرفته داماد و عروس کز ثری شد بر ثریا بانگ کوس کای قدح نوشان صهبای الست از مراد خویشتن شویید دست کشته گشتن عادت جیش شماست نامرادی، بهترین عیش شما است آرزو را ترک گفتن، خوشترست با عروس مرگ خفتن، خوشترست کی خضاب دستتان باشد صواب؟ دست عاشق راز خون باید خضاب این صدا آمد چو قاسم را، بگوش شد ز غیرت وز تغیر در خروش خاست از جا و عروس مقبلش دست حسرت زد بدامان دلش راهرو را پای از رفتار ماند دل ز همراهی و دست از کار، ماند گفت از پیش من‌ای بدردجی چون برفتی، بینمت دیگر کجا؟ نوعروس خویش را، بوسید چهر خوش در آغوشش کشید از روی مهر ز آستین اشکش ز چشمان پاک کرد بعد از آن آن آستین را، چاک کرد گفت: در فردوس چون کردیم رو مر مرا با این نشان، آنجا بجو