عمایمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمایمی . [ ع َ ی ِ ] (ص نسبی ) منسوب است به «عمایمة». (از انساب سمعانی ). و ابن اثیر آن را منسوب به «عمامة» ضبط کرده است . رجوع به اللباب فی تهذیب الانساب ابن اثیر ج ٢ ص ١٥١ شود.
عمایمی . [ ع َی ِ ] (اِخ ) محمدبن حامدبن حرب بلخی عمایم، مکنی به ابوالفضل . محدث بود و از علی بن سلمه ٔ لبقی روایت کرد. و محمدبن علی بن سهل محاملی مقری از او روایت دارد.(از اللباب فی تهذیب الانساب ابن اثیر ج ٢ ص ١٥١).