عمر تجیبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمر تجیبی . [ ع ُ م َ رِ ت ُ ] (اِخ ) ابن محمدبن عبداﷲبن محمدبن مسلمه ٔ تجیبی، مکنی به ابوحفص و ملقب به المتوکل . آخرین تن از ملوک بنی افطس در بطلیوس اندلس . وی بسال ٤٧٣ هَ.ق . پس از درگذشت برادرش یحیی المنصور به سلطنت رسید و بسال ٤٨٩ هَ .ق . خود و دو فرزندش به نامهای افضل و عباس، به دست ابن تاشفین به قتل رسیدند. وی شخصی ادیب و شاعر بود. (از الاعلام زرکلی از تاریخ ابن خلدون ج ٤ ص ١٦٠ و ج ٦ ص ١٨٧ و المغرب فی حلی المغرب ).