عمر خبازی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمر خبازی . [ ع ُ م َ رِ خ َب ْ با ] (اِخ ) ابن محمدبن عمر خبازی خجندی، مکنی به ابومحمد و ملقب به جلال الدین . فقیه حنفی و از اهالی دمشق (٦٢٩ - ٦٩١ هَ .ق .). او راست : ١ - شرح الهدایة. ٢ - المغنی، در اصول فقه . (از الاعلام زرکلی از شذرات الذهب ج ٥ ص ٤١٩، مفتاح السعادة ج ٢ ص ٥٨ و الجواهر المضیئة ج ١ ص ٣٩٨).