عوکلان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عوکلان . [ ع َ ک َ ] (ع اِ) تثنیه ٔ عَوکل . رجوع به عوکل شود. ◄ (اِخ ) نام دو ستاره است . (از منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
عوکلان . [ ع َ ک َ ] (اِخ ) پدر قبیله ای است . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
عوکلان . [ ع َ ک َ] (اِخ ) موضعی است . (منتهی الارب ) (آنندراج ). جایگاهی است در شعر طِرِمّاح . رجوع به معجم البلدان شود.