عَدْن

جَنّاتِ عَدْن وَ رِضْوانٌ «عَدْن» در لغت به معناى اقامت و بقاء در یک مکان و استقرار و ثبات است، و لذا به «معدن» که جایگاه بقاى مواد خاصى است، این کلمه اطلاق مى شود; بنابراین، مفهوم «عَدْن» با خلود شباهت دارد. ولى از آنجا که در جمله قبل به مسأله خلود اشاره شده، چنین استفاده مى شود که «جنّات عدن» محل خاصى از بهشت پروردگار است، که بر سایر باغ هاى بهشت امتیاز دارد. و در سوره «مریم» این مفهوم را مى رساند که ساکنان آن همیشه در آن «مقیم» خواهند بود. توصیف به «عَدْن»، که به معناى همیشگى و جاودانى است، دلیل بر این است که بهشت همچون باغ ها و نعمت هاى این جهان نیست که زائل شدنى باشد; زیرا چیزى که انسان را در رابطه با نعمت هاى بزرگ این جهان نگران مى سازد، این است که همه آنها سرانجام زوال پذیرند، اما این نگرانى در مورد نعمت هاى بهشتى وجود ندارد.(34)