عَرْض

جَنَّة عَرْضُها کَعَرْضِ «عَرْض» در اینجا در مقابل «طول» نیست آنچنان که بعضى از مفسران گفته اند، و به دنبال آن در جستجوى طول چنان بهشتى هستند که عرضش همچون آسمان و زمین است، و از این نظر به زحمت افتاده اند! بلکه «عرض» در این گونه استعمالات، به معناى وسعت است، مانند تعبیر «پهنه» در فارسى مى گوئیم: پهنه دشت،یعنى وسعت صحرا.(8)