عُرُب

عُرُباً أَتْراباً «عُرُب» از مادّه «عَرَب» جمع «عَروبة» (بر وزن ضرورة) به معناى زنى است که وضع حالش حکایت از محبتش نسبت به همسر، و مقام عفت و پاکیش مى کند; زیرا «إِعراب» (بر وزن اظهار) به همان معناى آشکار ساختن است; این واژه به معناى فصیح و خوش سخن بودن، نیز مى آید، و ممکن است هر دو معنا در آیه جمع باشد.(3)