عیب دار

عیب دار. [ ع َ / ع ِ ] (نف مرکب ) عیب دارنده . معیوب و دارای عیب . (ناظم الاطباء) : که تو هم عیب دار و عیبناکی خدا را شد سزا از عیب پاکی . ناصرخسرو. عیب نمایی مکن آیینه وار تا نشوی از نفسی عیب دار. نظامی .

کاستی دار، دارای کمبود، بد، آکمند

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی