عیذی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیذی . [ ع َ ] (ص نسب-ی ) منس-وب اس-ت ب-ه عیذاﷲبن سعد العشیرةبن مذحج، ک-ه از آن جمل-ه است محمدبن سلیمان عیذی، از محدثان . وی از هارون بن سعید روایت کرد و اسحاق بن منصور از وی روایت دارد. (از اللب-اب فی ته-ذیب الانساب ).