غالیه بار

(~.) [ ع - فا. ] (ص فا.) کنایه از: بوی خوش دهنده.<br>

(~.) [ ع - فا. ] (ص فا.) کنایه از: بوی خوش دهنده.

غالیه بار. [ ی َ / ی ِ ] (نف مرکب ) به معنی غالیابار است که کنایه از بوی خوش دهنده باشد. (برهان ) (آنندراج ). غالیه بخش : مگر که غالیه میمالی اندرو گه گاه وگرنه از چه چنان تافته است و غالیه بار. فرخی . ناز از تو سزد بر من مسکین که تو ایدون با طره ٔ مشکین و خط غالیه باری . فرخی . گرنه ز سر زلف بخم خیزد هر شب باد سحری، از چه سبب غالیه بار است ؟ سروش اصفهانی .