غالیه بوی

غالیه بوی . [ ی َ / ی ِ ](ص مرکب ) آنچه بوی غالیه دهد. غالیه بو : من وآن جعدموی غالیه بوی من و آن ماهروی حورنژاد. رودکی . تا پدید آیدت امسال خط غالیه بوی غالیه تیره شد و زاهری و عنبر خوار. عماره . کاین ز تبش آبله رویت کند وآن ز نفس غالیه بویت کند. نظامی . ندیدم آبی و خاکی بدین لطافت و پاکی تو آب چشمه ٔ حیوان و خاک غالیه بوئی . سعدی .