غالیه دان

غالیه دان . [ ی َ / ی ِ ] (اِ مرکب ) ظرفی که در آن غالیه ریزند. ◄ و مجازاً شاعران آن را به معانی دهان و چاه زنخدان و غیره آورده اند : مانند میان تو و همچون دهن تو من تن کنم از موی و دل ازغالیه دانی . فرخی . دهن چو غالیه دانی و سی ستاره ٔ خرد بجای غالیه اندر میان غالیه دان . فرخی . دست برزن به زنخدان بت غالیه موی که بود چاه زنخدانش ترا غالیه دان . فرخی . انگور به کردار زنی غالیه رنگ است و او را شکمی همچو یکی غالیه دان است . منوچهری . برسرش یکی غالیه دانی بگشاده آکنده در آن غالیه دان سونش دینار. منوچهری . دارد خجسته غالیه دانی ز سندروس چون نیمه ای به عنبر سارا بیاکنی . منوچهری . گوئی که هوا غالیه آمیخت بخروار پر کرد از آن غالیه ها غالیه دان را. سنائی . بسان غالیه دانیست لاله یاقوتین نشان غالیه اندر میان غالیه دان . ازرقی . میان غالیه دان تو ای پسر که نهاد بدان لطیفی سی و دو دانه دُر عدن . سوزنی . دوش خوش ساخت فلک غالیه دان از مه نو بهر آن غالیه کاندر سحر آمیخته اند. خاقانی . چون غالیه زلفهای رنگی چون غالیه دان دهان بتنگی . نظامی . و آن غالیه دان شکرانگیز مه غالیه ساز و گل شکرریز. نظامی . خطی از غالیه بر غالیه دان آوردی دل این سوخته را کار بجان آوردی . عطار. نوشین دهنی داری چون غالیه دانی نه نه دهنت تنگ تر از غالیه دان است . سروش اصفهانی .