غالیه زلف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غالیه زلف . [ ی َ / ی ِ زُ ] (ص مرکب ) آنکه زلف سیاه دارد. مشکین موی . و رجوع به غالیه زلفین و غالیه جعد و غالیه موی شود : همچنین عید بشادی صد دیگر بگذار با بتان چگل و غالیه زلفان تراز. فرخی . بنزد من مه من سرو و ماه مطلق نیست که سرو غالیه زلف است و ماه مشکین خال . سوزنی .