غالیه گون

غالیه گون . [ ی َ / ی ِ ] (ص مرکب ) مشکین رنگ . غالیه مانند، و شاعران آن را صفت زلف و خط آرند : منم غلام خداوند زلف غالیه گون تنم شده چو سر زلف اونوان و نگون . رودکی . با طره ٔ مشکین همگی فتنه ٔ چینی با غالیه گون خط سیه شور تتاری . فرخی . شاهد روز کز هوا غالیه گون غلاله شد شاهد تست جام می زو تو هوای تازه بین . خاقانی . و آن غالیه گون خط سیاهش پرگار کشید گرد ماهش . نظامی .