غایوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غایوس . (اِخ ) نام دوتن : ١- شخصی مقدونی (مکدونیه ٔ) که پولس را در قرنتس ضیافت نمود در وقتی که رساله ٔ خود را به رومانیان می نوشت (رساله ٔ رومیان ١٦: ٢٣) لهذا پولس وی را تعمید داده (اول قرنتیان (١: ١٤) وی با پولس بافسس شد و فتنه گران بر وی دست انداختند (کتاب اعمال رسولان ١٩: ٢٩) و با وجودی که اسم او همواره با ارسترخس ذکر میشود بازگمان میرود که او غایوس دربه ای باشد. (کتاب اعمال رسولان ٢٠: ٤) و بعضی را گمان چنان است که غایوس دربه ای مرد دیگری بوده است و نسبتی به این غایوس ندارد. ٢ - شخصی که یوحنا نامه ٔ سیم خود را به وی نگاشت که این همان شخصی است که با پولس در سفر آخرش به فلسطین رفاقت نمود. (کتاب اعمال رسولان ٢٠: ٤) و آن کسی که با وی در وقت شورش در افسس مرافقه نمود شخص دیگری است که در مکدونیه (مقدونیه ) تولدیافته . و نیز برآنند که مهماندارش (رساله ٔ رومیان ١٦:٢٣) یعنی همان که وی را تعمید داد (اول قرنتیان ١:١٤) شخص دیگری غیر از این دو نفر بوده است . (کتاب قاموس مقدس ص ٦٣٢).