غرر
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(غَ رَ) [ ع. ] ۱- (اِمص.) هلاکت. ۲- خطر. ۳- (مص ل.) فریب خوردن.
(غُ رَ) [ ع. ] (اِ.) جِ غُرَّه. ۱- برگزیدهها، عالیها. ۲- سپیدیهای پیشانی. ؛ درر ~الف - مرواریدهای بهتر و برگزیده. ب - سخنان استوار و برگزیده.
(غَ) [ ع. ] (اِ.) خانه نیین و خانه مسقف به چوب، خانه تابستانی.