غرفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غرفی . [ غ َ ] (اِخ ) جایگاهی است . افوه اودی گوید : جلبنا الخیل من غیدان حتی وقعنا هن ایمن من صناف و بالغرفی و العرجاء یوماً و ایاماً علی ماء الطفاف . (از معجم البلدان ).
غرفی . [ غ َ فی ی ] (ع ص نسبی ) آنچه با غرف بپیرایند: سقاءغرفی ؛ مشک به غرف پیراسته . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). تأنیث آن غرفیة است . رجوع به غرفیة شود.