غریب دشمن

غریب دشمن . [ غ َ دُ م َ ] (ص مرکب ) آنکه دشمن غریبان باشد. مقابل غریب دوست : بگریزم از او که من غریبم وین بی سر و بن غریب دشمن . مجیر بیلقانی . شهری غریب دشمن و یاری غریب حسن آنجا چه جای غمزدگان قلندر است . خاقانی . همین دو خصلت ملعون کفایت است ترا غریب دشمن و مردارخوار می بینم . سعدی (صاحبیه در صفت سگ ).