غریب نواز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غریب نواز. [ غ َ ن َ ] (نف مرکب ) نوازنده ٔ مردمان درویش و مسافر و بینوا. (ناظم الاطباء). آنکه غریب رابنوازد. غریب پرور. غریب دوست . غریب پرست : ادب مگیر و فصاحت مگیر و شعر مگیر نه من غریبم و شاه جهان غریب نواز. ابوالحسن آغاجی . با غریبان رنجدیده بساز تا فلک خواندت غریب نواز. نظامی . گفت با کرد کای غریب نواز از غریبان بسی کشیدی ناز. نظامی .