غضاب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غضاب . [ غ ِ ] (ع اِ) خاشاک چشم . (منتهی الارب ). قذی . (اقرب الموارد). ◄ بیماریی است . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). چیچک . (منتهی الارب ). آبله . (ناظم الاطباء).جدری . (اقرب الموارد) .
غضاب . [ غ ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ غَضبان . (اقرب الموارد). رجوع به غضبان شود.
غضاب . [غ ُ ] (ع اِ) خاشاک چشم . (منتهی الارب ). قذی . (اقرب الموارد). ◄ بیماریی است . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). چیچک . (منتهی الارب ). آبله . جدری . (اقرب الموارد). ◄ (ص ) رجل غضاب ؛ یعنی مردی که پوستش درشت باشد. غلیظالجلد. (از اقرب الموارد).