غم کده

(~. کَ دِ یا دَ) [ ع - فا. ] (اِمر.)<BR>۱- جایگاه غم، غمخانه.<BR>۲- (کن.) دنیا، روزگار.<br>

(~. کَ دِ یا دَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ۱- جایگاه غم، غمخانه. ۲- (کن.) دنیا، روزگار.

غمکده . [ غ َ ک َ دَ / دِ ] (اِ مرکب ) جایگاه غم و اندوه . غمخانه . غم سرا. ماتمکده . بیت الحزن . خانه ٔ دلگیر : ناف تو بر غم زدند غم خور خاقانیا کآنکه جهان را شناخت غمکده شد جان او. خاقانی . خاکش به آب سیل سرشت از پی شگون روزی که دهر غمکده ام را بنا گذاشت . ابوطالب کلیم (از آنندراج ). ◄ کنایه از دنیا : شاد از چه ام از آنکه درین غمکده یکیست درمان و درد و نیک و بد و سور وشیونم . سیدحسن غزنوی . خاقانی ازین کوچه ٔ بیداد برو تسلیم کن این غمکده را شاد برو جایی ز فلک یافته ای بند تو اوست جا را به فلک بازده آزاد برو. خاقانی . ◄ (اصطلاح تصوف )مقام مستوری را گویند. (از کشاف اصطلاحات الفنون ص ١٥٥٨).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی