غم کشیدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غم کشیدن . [ غ َ ک َ / ک ِ دَ ] (مص مرکب ) کشیدن غم و اندوه . تحمل غم . رجوع به غم شود : به یک مرد از ایشان ز ما سیصد است بدین رزمگه غم کشیدن بد است . فردوسی . از دولت و سعادت او شادمان نشد هر دل که از نحوست ایام غم کشید. امیرمعزی (از آنندراج ). زین غم چو نمیتوان بریدن تن دردادم به غم کشیدن . نظامی . برنجد نازنین از غم کشیدن نسازد نازکان را غم چشیدن . نظامی . مانده نشدی ز غم کشیدن وز طعنه ٔ دشمنان شنیدن . نظامی .