غمگسار بودن

غمگسار بودن . [ غ َ گ ُ دَ ] (مص مرکب ) غمخوار بودن . غمزدا بودن : به چوگان و مجلس به دشت شکار نرفتی مگر کو بدی غمگسار. فردوسی . بهارش تویی غمگسارش تو باش درین تنگ زندان زوارش تو باش . فردوسی . چو کار آمدم پیش یارم بدی بهر دانشی غمگسارم بدی . فردوسی . کنون من کرا گیرم اندر کنار که خواهد بدن مر مرا غمگسار. فردوسی . یار من و غمگسار بود و کنون غم بفزوده ست غمگسار مرا. ناصرخسرو. کس نیابم که غمگساربود کس نبینم که آشنا باشد. مسعودسعد. از آن عقیق که خونین دلم ز عشوه ٔ او اگر کنم گله ای غمگسار من باشی . حافظ.