غنوده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غنوده . [ غ ُ دَ / دِ ] (ن مف / نف ) در خواب شده . (برهان قاطع). خفته . رجوع به غنودن شود : همانا که برگشت پیکار ما غنوده شد آن بخت بیدار ما. فردوسی . جهان گشت ویران ز کردار اوی غنوده شد آن بخت بیدار اوی . فردوسی . خروس غنوده فروکوفت بال دهل زن بزد بر تبیره دوال . نظامی . ◄ بعضی بمعنی نیم خواب گفته اند. (برهان قاطع). چرت زننده . به خواب سبک رفته : وَسنان ؛ غنوده و خوابناک . (منتهی الارب ). ◄ آرمیده . (برهان قاطع). آسوده . آرامش یافته . رجوع به غنودن شود.