غنچه خسپیدن

غنچه خسپیدن . [ غ ُ چ َ / چ ِ خ ُ دَ] (مص مرکب ) بمجاز خفتن کسی در حالی که دست و پای خود را جمع کرده باشد و این در وقت تأمل و تفکر باشد. (از بهار عجم ) (آنندراج ). غنچه نشستن : آه میدزدد نفس در سینه ٔافگار من غنچه میخسپد نسیم صبح در گلزار من . صائب (از آنندراج ). رجوع به غنچه نشستن شود.