غوسنانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غوسنانی . [ ] (اِخ ) محمدبن احمدبن عبداﷲ غوسنانی هروی، مکنی به ابونصر. فقیهی پاکدامن و متعبد بود. در نیشابور نزد علی بن محمدبن یحیی تفقه کرد و از ابوالقاسم فضل بن محمدبن احمد عطار ابیوردی حدیث شنید، و گروهی از مشایخ هرات از وی حدیث شنیدند، و ابوسعد تقریرات او را نوشت . ولادت او پیش از ٥٠٠ هَ . ق . بود، و در ٥ شعبان سال ٥٤٩ هَ . ق . درگذشت . (از معجم البلدان ذیل غوسنان ).
غوسنانی . [ ] (اِخ ) صاعدبن ابی بکربن ابی منصور غوسنانی، مکنی به ابوالعلاء. از ابواسماعیل انصاری حدیث شنید، و ابوسعد از وی حدیث سماع کرد. (از معجم البلدان ).
غوسنانی . [ ] (ص نسبی ) منسوب به غوسنان . رجوع به غوسنان و معجم البلدان شود.