غوغا برافکندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غوغا برافکندن .[ غ َ / غُو ب َ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) بانگ و فریاد برافکندن . فتنه و آشوب بپا کردن . فتنه انگیختن . غوغا انگیختن . هیاهو کردن . رجوع به غوغا شود : از اشک خون پیاده و از دم کنم سوار غوغا به هفت قلعه ٔ مینا برافکنم . خاقانی .