غوغا شکستن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غوغا شکستن . [ غ َ / غُو ش ِ ک َ ت َ ] (مص مرکب ) شکستن فتنه و آشوب . خوابانیدن غوغا و شورش . رجوع به غوغا شود : شه غوغائی غوغاشکن کز حکم تیر او بنات النعش بر گردون چه پروین بشکند غوغا. سوزنی (از جهانگیری ) (آنندراج ).