غید

غید. [ غ َ ی َ] (ع مص ) خمیدن گردن کسی و کژ گردیدن و مائل شدن اعطاف او. (منتهی الارب ) (آنندراج ). خمیده شدن گردن و نرم شدن شانه های کسی، و این پسندیده و مطلوب است، و صفت آن اَغیَد می آید. (از اقرب الموارد). ◄ (اِمص ) نازکی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). اسم مصدر است بمعنی نُعومَت . (از اقرب الموارد) (از المنجد).

غید. (ع ص، اِ) ج ِ اَغیَد، غَیداء. (اقرب الموارد) (المنجد). رجوع به اَغیَد و غَیداء شود : عقاب بر عقاب از لحوم غید عید کردند. (جهانگشای جوینی ).